Spiritualiteit, een mooi klinkend woord, maar het klinkt mooier dan de weg is, die je daarvoor moet bewandelen. Het is een harde weg en kan soms voelen als een eenzame weg, waarin je je er vaak alleen voor voelt staan, als je de juiste keuzes maakt vanuit je gevoel.
Wie beweert dat het een fantastische en makkelijke weg is, idealiseert het voor mijn gevoel en is met iets heel anders bezig dan het gevoel volgen en het juiste doen. Het is hard werken en je krijgt het niet zomaar kado.

Je opgebouwde karma krijg je op je bordje gepresenteerd, zodra je aan je pad begint en het op de juiste manier bewandelt. Er komen en gaan mensen op je pad, sommigen maar kort, anderen voor langere tijd. Mensen, gelijkgestemden die een stukje meelopen, die hulp en steun bieden en die eenzelfde soort weg gaan als jij. Mensen die doen alsof ze eenzelfde soort pad lopen en uiteindelijk alleen maar mooie praatjes verkopen en mensen die proberen alles wat je doet als negatief te bestempelen, je in een negatief daglicht te zetten en proberen je onderuit te halen en te voorkomen dat je groeit. Nu is dat natuurlijk een prachtige uitdaging die het leven je kan bieden, om ondanks dat, bij je gevoel te blijven en te vertrouwen op dat gevoel. Zo krijg je van alles wat en kun je, door ermee geconfronteerd te worden, leren aanvoelen wie welk pad volgt, ook leren van hun goede of verkeerde voorbeeld, maar vooral leren wat de oorzaken en gevolgen zijn van je eigen juiste of onjuiste keuzes. 

Wanneer mensen je op een negatieve manier bejegenen, is het niet het makkelijkste om dan bij je gevoel te blijven en dat te volgen. Aardig pijnlijk als er zo met je omgegaan wordt en niet juist ook. Maar goed, dat is dan mijn ego wat het niet leuk vond, aangezien andere mensen zich er toch door laten bexefnvloeden en dat weer nadelige gevolgen voor mij met zich meebracht. Tijdelijk althans, maar je moet er toch maar even mee omgaan dat het gebeurt. Het is op zo'n moment makkelijker om jezelf te verloochenen en in die valkuil ben ik dus zelf al menig maal getrapt. Soms duurt het langer, soms is het van korte duur en kan ik het weer loslaten, want als je in je kracht staat, houden zulke dingen geen voedingsbodem indien mensen tenminste kritisch zijn. Er zijn ook mensen die alles maar klakkeloos aannemen, de vraag is dan of je behoefte hebt aan het feit dat ze zien wie je werkelijk bent en of je daar nog iets mee wilt of kunt ? Loslaten en bij je gevoel blijven is voor mijn gevoel dan de beste keuze. Je groei is tenslotte niet afhankelijk van anderen, maar enkel en alleen hoe je zelf met alles in het leven omgaat en ervan leert. Ik ben destijds ook aan dat pad begonnen en spreek hier vanuit mijn eigen ervaring.

Tana Mana organiseert een spirituele reis naar Nepal van 1 tot 21 oktober. Deze reis is gericht op het Boeddhisme en het ervaren van de cultuur en natuur van Nepal. We bezoeken enkele plaatsen in Kathmandu Valley, Pokhara Valley, Lumbini, de geboorteplaats van de Boeddha en het nationaal park in Chitwan.
In deze periode valt ook het Dashain festival en er is de mogelijkheid om in de laatste week bij de lokale bevolking te overnachten.

Uitgebreide informatie hierover kunt u vinden op mijn website www.tanamana.nl

Mijn visie op geluk, bekeken vanuit de Dharma.

Het geluk.. Met zijn allen zijn we er naar op zoek om gelukkig te zijn of te worden. Maar telkens komen we situaties tegen in het leven die ons een onaangenaam gevoel kunnen bezorgen. We gaan ermee om en worden telkens heen en weer geslingerd tussen een fijne en minder fijne emotie, momenten van geluk, verliefdheid, blijdschap enz en momenten van verdriet, pijn, teleurstelling enz. Niet alles wat gebeurt is je eigen schuld, het is wat er gebeurt in een wereld waar vanuit ego gehandeld wordt. Niet alles wat gebeurt heb je in de hand. Wat je wel in de hand hebt, is hoe je met iets omgaat. Daar is rust in te vinden. Ik heb ervaren dat je soms bereid moet zijn om veel op te geven en los te laten. Dan heeft lijden geen vat meer op je. Iets dat losgelaten is, kan je geen lijden bezorgen.

Het is de kunst om in het nu te zijn, bij het pad wat je nu loopt en dat, wat nu is. Daar op een juiste manier mee om te gaan en op te letten dat een doel, waarvan je het belang voelt, geen verlangen wordt, omdat je je teveel gedreven voelt vanuit een diepgaande ervaring waarin je dat belang gevoeld en ingezien hebt. Ieder verlangen brengt je ergens waar je niet moet zijn, namelijk uit het hier en nu. Zeker mag je doel er nog wel zijn, maar het is niet meer dan een richtingaanwijzer voor het pad dat je bewandelt.

Alles is veranderlijk. Geboren worden en doodgaan, we hebben er niets over te zeggen dat we geboren worden en dat we doodgaan, dat is een wetmatigheid. Karma en leven vanuit ego houdt ons in de cyclus van het leven "gevangen" tot dat karma uitgewerkt is en we ons ontdaan hebben van onze onwetendheid, begeerte en aversie. Tussen geboren worden en doodgaan zit een leven, waar we iets mee kunnen doen en dat we zelf kunnen en moeten maken. Daar hebben we invloed op.

Wat je kunt doen, is zo goed mogelijk omgaan met dat lijden dat je bezorgd wordt, maar daarmee is het lijden ervaren nog niet uit ons leven. Er is nu eenmaal lijden in het leven, er wordt elkaar lijden aangedaan en dat kun je niet voorkomen. Alles heeft een oorzaak en een gevolg. Het zijn onwetendheid, begeertes en aversies en ons handelen van daaruit die lijden veroorzaken, zowel voor de ander als voor onszelf. Het laat ons telkens heen en weer slingeren van de ene in de andere emotie. Ik hoef maar naar mezelf te kijken, als ik een fijn of minder fijn gevoel ervaar, steekt er altijd een begeerte of aversie achter. Ben ik me bewust van die aversie of begeerte en waar die vandaan komt, dan kan ik onwetendheid uitbannen en kan ik leren de emotie die uit die aversie of begeerte voortkomt meester te worden. Ben ik alle emoties meester, dan ervaar ik geen lijden meer.

Ergens tussen dat heen en weer geslinger ligt de middenweg van balans. Wanneer we die middenweg kunnen bewandelen is er rust en balans. We leven in een veranderlijke wereld, maar er is iets in ons, dat blijvend is en niet verandert. De Boeddhanatuur, essentie, ons ware "zijn". Als we daar voortdurend vanuit kunnen leven is er rust, is er Nirvana.

Wanneer je dat pad begint te bewandelen en je doet het op de juiste manier, dan zul je ongetwijfeld tegenwerking en tegenspoed tegenkomen op je pad. Het mooie ervan is dat je jezelf en je medemens niet verloochent en vooral verloochen je het juiste pad niet, de leer. En ook kun je je daarmee m.i. ontdoen van opgebouwd karma door op de juiste manier om te gaan met de situatie en je niet af te laten schrikken om iets wat het ego zou willen, los te laten.

Hoe vaak zie je niet dat mensen onrecht laten gebeuren. Zoals een mens waar geweld bij gepleegd wordt, die aan zijn lot over gelaten wordt uit angst voor het eigen hachje. Het gebeurt in het klein en in het groot. Is dat juist? Nee, voor mijn gevoel niet. Hoe zou jij je voelen als het jou zou gebeuren en iedereen kijkt een andere kant op? Alleen samen kunnen we onrecht en lijden tegen gaan. Doe niets omdat het zo hoort, maar laat je hart spreken en handel vanuit je hart, want daar is het ware geluk te vinden en eindigt het lijden. Misschien gebeurt dat niet meteen, door het karma wat je nog uit te werken hebt, maar uiteindelijk ben je wel degene die de middenweg, de rust en het geluk van binnenuit zal vinden en die anderen de weg kan wijzen.

Monique

Mijn vorige stukje schrijven kwam voort uit de dingen die ik op mijn pad tegen ben gekomen, waarin ik de mogelijkheid had, om er op een juiste manier mee om te (leren) gaan.

Ik besef me maar al te goed, dat alles betrekkelijk is en weer voorbij gaat. Ik besef me, dat ik met mensen te doen heb, die ieder hun eigen waarden, normen en grenzen aanhouden. Mensen zijn verschillend en ieder, waaronder ik, heeft zijn eigen pad te gaan binnen zijn eigen mogelijkheden.

Iedereen is vrij om zijn eigen leven te maken, hoe dat ook wordt ingevuld. Ieder heeft met zijn eigen karma en oorzaak en gevolg te maken en zal daar zijn eigen juiste weg in moeten vinden. Als mens zijn we vrij, om te doen en laten waar we zelf voor kiezen, maar feitelijk zijn we ook weer niet vrij. Waar geen mens onderuit komt is karma en de wet van oorzaak en gevolg. Ofwel de verantwoordelijkheid die we dragen voor hetgeen we doen.

Mensen hebben doelen, ik ook, maar je moet niet op dat doel gefocust zijn. Het pad er naartoe en hoe je dat bewandelt is voor mijn gevoel veel belangrijker. Ook al is een doel hebben wel voornaam om de richting te weten. Wanneer je op het doel gefocust bent, ben je niet in het nu en al bezig met dat doel wat je nog niet bereikt hebt.

Het belangrijkste vind ik dat ik een goed mens ben en op een juiste manier om tracht te gaan met dat, wat zich in het moment aandient, zonder voor mezelf of anderen lijden te veroorzaken. Er is voor alles een oplossing wanneer je op een juiste manier met de dingen uit je dagelijkse leven omgaat en datgene doet wat voor jouw gevoel juist is om te doen. 
Er is m.i. altijd een weg voor ontwikkeling, als je op een juiste manier om leert gaan met dat, wat je in je dagelijks leven op je af krijgt en door te observeren hoe je ergens in staat en ermee omgaat.

Uiteindelijk heb ik als mens niet veel nodig. Ik voel me gelukkig, dat is de grootste rijkdom die een mens kan hebben. Ik besef me altijd, dat alles wat in mijn leven is, er de volgende dag niet meer kan zijn. Alle zekerheden die je hebt, zijn feitelijk schijnzekerheden. Er zijn maar een paar dingen die zeker zijn. Het is zeker dat niets van het aardse leven hetzelfde blijft, alles is veranderlijk. Het is een zekerheid dat we allemaal een keer geboren zijn en weer dood gaan. Alles wat tussen geboorte en sterven gebeurt maken we zelf. Voor mijn gevoel is dat van belang, hoe we daar invulling aan geven en ermee omgaan.

Ik heb diverse diepgaande ervaringen gehad vanaf het moment dat ik Tai Chi, Qi Gong en meditatie beoefende en ik steeds bewuster in het leven kwam te staan. Me bewust van het blijvende in een wereld waar alles veranderlijk is. Het was in die tijd, dat ik voor het eerst kennis maakte met de volheid in de leegte en de intense kracht die daarin te vinden is. Dat ik voor het eerst die vrijheid ervaarde van wat ik in wezen ben, toen ik in meditatie was. De tijd stond even stil en niets anders voelde meer van belang, dan de rijkdom en het innerlijk geluk dat ik toen gevonden heb. Wanneer in dat gevoel altijd verbleven kan worden, is er voor mijn gevoel niets wat een mens nog uit balans kan brengen.

Monique
17 januari 2010
 

Vol-ledig

Wat er ook gebeurt in het leven,

of dat nu aangename dingen zijn,

of tegenslagen die op je pad komen,

alles gaat voorbij, niets is blijvend.

Althans, niet alles..

Er is iets te vinden,

dat in de stilte en rust

nimmer voorbij zal gaan.

Het is de kunst

in die staat van zijn

te kunnen vertoeven

en het intense geluk te ervaren.

Vrij van begeerte en aversie,

vrij van normering en waardering.

Besef van wie je werkelijk bent.

De volheid in de leegte vinden.

Monique..

17 januari 2010

We hebben intussen 895 euro aan donaties ontvangen voor de studie van de nonnen, geweldig!
Iedereen die eraan bij heeft gedragen om de marathon zo succesvol te laten verlopen hartelijk bedankt!

Beste mensen.

Tana Mana ( Monique Snijders) en Travelingman ( Henk Bul) organiseren een bijzondere Reiki Marathon.

Waarom ?

Een paar maanden geleden was Dokter Tsering Palmo in Breda.
Dr. Palmo is een Tibetaanse non.
Zij was hier om te vertellen over de Tibetaanse nonnen en hun positie en om geld in te zamelen.
Na eeuwen van achterstelling worden nonnen eindelijk serieus genomen.
Zij mogen een opleiding volgen en krijgen de volledige monnikswijding.
Z.H. de Dalai Lama zet zich hiervoor sterk in en heeft zijn zegen gegeven.
Op diverse plaatsen worden er nu kloosters gebouwd en worden er nonnen opgeleid.

http://www.ladakhnuns.com/

Monique heeft die avond een lang gesprek gehad met Dr. Palmo en is zeer onder de indruk van Dr Palmo en haar werk.
En nu in september gaat Monique een tijd naar Ladakh om daar te ondersteunen.
Zij wil niet met lege handen daar naar toe.
Er komen binnenkort 5 jonge nonnen naar het klooster waar geld voor nodig is om hun opleiding te betalen en in hun levensonderhoud te voorzien.
Een jaar levensonderhoud kost 200 euro en een jaar opleiding kost 300 euro.

Monique is begonnen geld in te zamelen voor die jonge nonnen.
Haar reis en verbijfskosten daar, betaalt zij uit eigen middelen dus alle geld wat ingezameld wordt gaat rechtstreeks naar de nonnen.
Henk (Travelingman) wil dit initiatief van harte ondersteunen en zo kwamen wij beiden op het idee om in de tweede helft van augustus een reikimarathon te organiseren.

Wat gaat er gebeuren?

Op donderdag 27 augustus kun je tussen 14.00 uur en 22.00 uur een reiki behandeling krijgen van 20 minuten.
De bijdrage hiervoor is minimaal 7,50 euro, je mag natuurlijk meer geven.
Er zijn 4 tafels beschikbaar en wij verwachten dus dat die gewoon continu bezet zijn.
Het adres waar het allemaal gaat plaatsvinden is ; Jupiterlaan 24 in Breda ( Travelingman)
Graag van tevoren aanmelden via mail (vermeld daarbij de tijd wanneer je kunt komen).

Je kunt die dag ook handgerolde natuurlijke Tibetaanse en Nepalese tempelwierook kopen waarvan een deel van de opbrengst ook naar de nonnen gaat.

Als je niet kunt komen op die marathon mag je natuurlijk dit doel ook steunen door een overschrijving te doen.
Je kunt een bedrag overschrijven op rekeningnummer 3837632 tnv Tana Mana te Breda, met de duidelijke vermelding Ladakh Nonnen.

Geef je op voor dit bijzondere evenement. Wij rekenen op je ! Maar de nonnen nog meer !

Monique Snijders – Tana Mana http://www.tanamana.nl
Henk Bul – Travelingman http://www.travelingman.nl

PS Stuur deze link door naar iedereen die je kent.

Werkelijkheid..

Wij crexebren zelf onze werkelijkheden en laten ons leiden door ons ego.
Zodra we dat afleren en inzien dat er in wezen niets is wat vorm heeft,
zijn we werkelijk vrij.

Monique

Na de 10 daagse retraite, van de Tantra opleiding die ik volg, zijn we weer terug thuis.
Iedere ochtend stonden we op om half 5, waarna we om 5 uur begonnen met mediteren. Daarna volgde het badritueel in het meer aldaar en volgde de rest van het dagprogramma met massage, yoga, meditatie, wandelen, discussie en een paar intervisies, tussen 22.30 en 23.00 uur was het meestal bedtijd.

Het programma was erg vol vond ik en daar kreeg ieder er persoonlijk nog extra opdrachten bij. Dat was een individuele opdracht, bij mij was die opdracht uitleg geven toen er een Tantramassage werd gegeven. Twee mensen moesten de aanvullende uitleg geven als ik er niet aan uit zou komen. Ik vond het op zich wel een makkelijke opdracht, maar ik kon die niet helemaal goed volbrengen doordat een van de andere deelnemers het woord enkele malen nam voordat ik iets kon zeggen. Ik ben meer iemand die eerst kijkt wat er gaat gebeuren en dan uitlegt wat er gedaan wordt en wat de bedoeling van een handeling was. Nu werd ik regelmatig gedwongen om a la minute te verklaren wat er gedaan werd en dat deed ook afbreuk aan het mooie wat ik zag gebeuren en maakte dat ik minder in het gevoel mee kon gaan. Dat irriteerde me wel even.
Ik ga ervan uit dat niets gebeurt zonder reden en ik voelde mijn irritatie en ben daarbij stil gaan staan in de weinige tijd die we daar over hadden. Wat die persoon deed zegt iets over hem en dat hij de ander weinig ruimte laat in de opdracht te volbrengen die niet voor hem was, maar die hij wel regelmatig overnam.

De irritatie die ik voelde zegt iets over mezelf. Vond ik ook wel interessant om naar te kijken en daar heb ik me ‘s nachts, wanneer het bedtijd was, in de frisse buitenlucht nog even over bezonnen. Doorgaans stoort het me niet wanneer iemand graag het woord heeft, maar nu was het een opdracht voor mijn opleiding die aan mij was gegeven en dan voelt het voor mij belangrijk dat je leraar goed kan zien hoe ver je inzicht en aanvoelen daarin rijkt. Dat was de reden dat ik me eraan stoorde, want ik heb dat nu niet geheel kunnen laten zien en er kwam een haastgevoel in het uitleggen.
Mijn leraar, de andere aanvullende persoon en ik hebben ook een aantal keren gexefrriteerd gereageerd tov diegene, maar het drong blijkbaar niet tot hem door dat hij mijn opdracht flink verstoorde. Het drukte wel een stempel op de sfeer op dat moment voelde ik, niet alleen voor mij, maar ook voor de anderen en de massage die gegeven en ontvangen werd. De Metta Ji werd daardoor een beetje teniet gedaan en de verbinding in de groep kon niet geheel tot zijn recht komen, terwijl het zo’n mooi gebeuren was wat er gebracht werd.

Ik werd er stil van van binnen wat ik zag en voelde en wilde in rust reageren om geen afbreuk te doen aan de kracht en verbinding die er op dat moment hing. Ik werd er ook door uit mijn concentratie gehaald, waardoor ik ook niet helemaal mijn rust kon vinden, maar trachtte niet de Metta Ji te verstoren. Toch ben ik er even door uit balans geraakt en werd onzeker, terwijl ik wist dat ik het kon, maar te gehaast moest zijn om te reageren binnen de te krappe ruimte die me gelaten werd. De rest van de retraite heb ik ook gereageerd tegen hem als hij een ander niet de ruimte liet als gevolg van hoe hij met mij was omgegaan. Verder is het aan de leraar om er iets mee te doen, niet aan mij. Ik richt me op mijn eigen leerpunten in de opleiding. Mijn kring heb ik niet geheel kunnen geven, waardoor ook die ook niet geheel uit de verf is gekomen. De kring werd gestopt, terwijl ik nog 2 oefeningen had, het programma ervoor was uitgelopen en we hadden onze nachtrust hard genoeg nodig. De rest van de oefeningen kan ik gebruiken in Tantra kring(en) die we in de toekomst mogen organiseren. Ook al vind ik het nog wel een beetje spannend, het lijkt me leuk om te kunnen doen en daar wat meer uit te kunnen leren en ervaring in op te kunnen doen. Ik ben best tevreden wat ik ervan gemaakt heb, aangezien we voor de retraite nog maar aan 3 kringen mee hadden kunnen doen. Veel ervaring hadden een paar van ons nog niet daarin en we waren niet minder goed erin dan degenen die al ongeveer een jaar of meer in de opleiding zaten en al meer kringen hadden ervaren. Daar heb ik een goed gevoel over dus. Het is al heel wat dat we dat alledrie neer hebben kunnen zetten na 4 maanden opleiding van ongeveer 2 lesdagen in de maand.

De overige opdrachten die ieder voor de retraite kreeg, waren de technieken leren, alle marmapunten kennen een Tantrakring organiseren, verder een biografie maken en vragen maken over elkaars biografie. Ik heb het voor de retraite enorm druk gehad en heb getracht alles klaar te krijgen. Dat is me niet gelukt en het laatste beetje (een biografie lezen en vragen erbij maken en de kring in elkaar zetten) dacht ik tijdens de retraite zelf te kunnen doen, maar we hadden daar zo weinig tijd over dat me dat niet gelukt was. Het werd me kwalijk genomen dat ik die biografie niet meer gelezen had en dat heeft me even geraakt, want mijn grens lag gewoon daar en ik kan geen ijzer met handen breken, maar ik had al snel weer de balans terug gevonden omdat ik wist dat ik alles uit mezelf had gehaald wat op dat moment mogelijk was. Zijn boosheid en irritatie daarover zijn zijn boosheid en irritatie en het zegt meer over hem dat hij dat voelt en die laat ik dus ook bij hem. Voor mij is het goed zo en ik voel er vrede mee, want ik en de persoon waarover de bio ging, weten beide dat ik veel respect heb voor diegene en de vragen die ik aan diegene had, heb ik diegene persoonlijk gesteld omdat ik voelde dat ik die niet in de groep kon stellen en dat heeft diegene bevestigd. Had ik dat wel gedaan om te verdoezelen dat ik die bio niet had gelezen, dan had ik mijn ego voorop gesteld. Ik vind respect voor die persoon belangrijker dan in mijn eigen belang te handelen om te voorkomen dat de leraar zijn irritatie en boosheid op mij uitgestort had en het te laten lijken alsof ik het wel gelezen had. Ik ben er in ieder geval eerlijk voor uitgekomen. Ik vond het zelf sowieso niet prettig dat ik die bio niet had kunnen lezen, omdat ik wel gexefnteresseerd ben in wat diegene te vertellen had, maar het is niet anders, er is ergens een grens aan je kunnen op een bepaald moment en dat moet je accepteren en dat heb ik gedaan. Verder, tijdens de retraite kregen we er nog een opdracht bovenop en dat was een lezing geven. Ik had totaal geen inspiratie voor de kring en de tijd begon te dringen en ik moest ook nog een onderwerp zien te vinden voor mijn lezing en ik had nog nooit een lezing gegeven en wist niet waar ik moest beginnen en hoe ik dat moest opzetten.

Ieder kreeg een vaste dag toegewezen voor zijn opdrachten. Ik voelde de stress in me opbouwen. Tot op de dag voor mijn opdrachten had ik nog bijna niets voor beide opdrachten. De dag voordat het "mijn dag" was, kwam er gelukkig ineens een idee in me op voor de kring. Een paar dagen daarvoor hadden we allemaal een kaartje gehad om inzicht uit op te doen tijdens een wandeling die we alleen moesten maken. Die middag heb ik me bezonnen op dat kaartje en het geprobeerd te zijn. Het was een kaartje met 2 blanco zijden. Voor mij gaf dit het gevoel van een onbeschreven blad te zijn en overgave aan wat komt. Ik heb die dag dat kaartje geprobeerd te ervaren en heb als een onbeschreven blad die middag doorgebracht en ben van hot naar her gewandeld, wat op dat moment in me opkwam. Het bracht me leuke ervaringen en alles gebeurde vanuit spontaniteit.
Toen ik dus de stress in me op voelde bouwen om mijn opdrachten voor elkaar te krijgen, kwam er, de dag voordat ik die zou moeten uitvoeren, ineens een moment in me, dat ik alles van me af liet vallen en me totaal overgaf aan het moment. De stress verdween terstond en de kring kwam uit mijn pen gerold.

Voor mijn lezing had ik nog steeds geen onderwerp en dus ook niets om te vertellen. Ik besloot om het aan het moment over te laten, gaf me over aan het moment, en kreeg de avond tevoren ineens een heel verhaal in mijn hoofd, ik zag het allemaal zo duidelijk voor me hoe ik een lezing kon maken vanuit mijn eigen ervaring mbt overgave en loslaten. Mijn lezing werd verzet naar voor het eten ipv erna. Ik ben niet nerveus geweest die dag en begon vanuit mijn gevoel te vertellen. Helaas kwam niet alles eruit hoe ik het in mijn hoofd had gekregen de vorige avond, het werd een beetje een chaos in mijn hoofd en kwam daardoor niet uit de woorden en beelden die gevoelsmatig de avond tevoren in me op waren gekomen. Er zat geen structuur in.

De lezing was al wel inhoudelijk vanuit mezelf verteld, maar het was geen echte lezing en veel te kort, omdat ik niet verder kwam dan het evalueren van mijn eigen ervaring, maar toch had ik voor het eerst iets gedaan wat ik nog nooit had gekund. Ik had me totaal overgegeven aan het moment en was niet finaal dichtgeklapt zoals ik dat bij spreekbeurten op scholen voorheen wel altijd had gehad, waardoor die spreekbeurten altijd gigantisch flopten ondanks dat ik me daar lange tijd tot in de puntjes op had voorbereid. Nu had ik geheel geen voorbereiding getroffen en was er meer uitgekomen dan me ooit gelukt was, hoe kort het ook was. Dit heeft me toch wel een goed gevoel gegeven en de aansporing om hieraan verder te werken en dit te leren. Ik heb het nooit leuk gevonden, maar nu voel ik dat ik toch de kracht heb gevonden dat ik binnenkort een keer een goede lezing neer zal kunnen zetten die geheel van binnenuit komt. Ik moet daarin nog wat meer vertrouwen op zien te bouwen om uit mijn eigen kennis en ervaring iets over te kunnen brengen zonder voorbereiding. Het zal een groeiproces worden, want ik voel dat ik dat niet zomaar even zal kunnen, maar ik heb er zin in om die uitdaging aan te gaan. Ik heb veel kennis en ervaring in me, maar het ontbreekt wat aan vertrouwen en concentratie op dat vlak. Niet gek ook als het voorheen altijd "geflopt" is. Maar ik vind het niet erg meer om te doen en een leuke en leerzame uitdaging om aan te gaan.

Mijn eigen doelstelling tijdens de retraite was om over mijn angst voor het zwemmen in natuurbaden heen te komen, omdat ik in mijn jeugd een keer bijna verdronken was doordat ik kramp kreeg in beide benen. Ik hield en hou nog steeds enorm van zwemmen en ben een waterrat, maar natuurbaden waren vanaf mijn jeugd een flinke blokkade voor me geworden en ben geen natuurbad meer ingegaan tot vorig jaar. Ik ben begonnen in de galderse meren en heb er een keer in gezwommen, alleen nog niet zonder angst.
Voordat we het "badritueel" in de ochtend deden, mediteerden we gezamelijk een uur een een kwartier, om gelijkmoedig en vanuit de Boeddhanatuur het water in te kunnen gaan en geen last van het koude water te ervaren en ook onze emoties dit gebeuren niet in de weg te laten staan. In het begin verging me dit moeilijk, want de kou ervaarde ik wel, ik voelde angst en ik ging met "geweld" het water tegemoet. De angst kwam een paar keer omhoog. Ik wist niet wat ik verkeerd deed, waardoor het me eerst niet lukte. Toen ik zag hoe een ander het water tegemoet trad, voelde ik ineens wat de bedoeling was. De dag erna ervaarde ik tijdens de meditatie de warmte van binnenuit (Boeddhanatuur), waar je contact mee legde in jezelf tijdens die meditatie. Ik voelde de gelijkmoedigheid en de overgave aan het moment.

Het was een erg mooie en intense ervaring en ik heb het gevoel sindsdien niet meer verloren. Tijdens de rest van de meditaties vond ik een warmte en overgave die onbeschrijflijk is. Ik noem het een opvlieger die door mijn hart naar buiten kwam en door mijn hele lichaam voelbaar was. Het deed even flink pijn in mijn borst, alsof het verder open "scheurde". Het was daarna wel een geweldig gevoel. Mijn angst was verdwenen, ik liep zo het water in en voelde me in balans met het water, ook toen het maar 6 graden was buiten en er een flinke gure wind stond en het water kouder was geworden dan in het begin door het koudere bergwater wat er naartoe stroomde. Ik voelde me een worden met het meer en voelde vertrouwen en overgave. Een erg mooie ervaring, want het werkt dieper door dan alleen bij dat water. Het is iets wat de hele dag bij me blijft en niet alleen betrekking heeft op het water, maar meer op mijn innerlijk en mijn gemoedstoestand een effect heeft gehad.

Voor mijn gevoel heb ik bergen verzet tijdens deze 10 daagse retraite. Ik heb zin om weer snel een keer met mooi weer naar de galderse meren te gaan. Ik kan weer net zo genieten van het zwemmen in natuurbaden zoals ik in mijn jeugd kon. Dat is toch wel een genot en bevrijding. Ik voel me vrijer.

De aandachtspunten waar ik me nu op ga richten, zijn mijn concentratie en het leren om een goede lezing te leren houden. Om te beginnen ga ik eens kijken wat er voor mogelijkheden zijn, waardoor ik zo snel mogelijk van het vocht achter mijn trommelvlies af kan komen, want de ruis in mijn oren is erg storend. Dat heeft gevolgen voor mijn concentratievermogen, vooral in groepen, het is vermoeiend en ik neem daardoor niet alles altijd op.
Ik weet nu hoe een lezing in elkaar moet steken, dus ik ga binnenkort eerst maar eens beginnen met me te verdiepen in een onderwerp en er een op schrift in elkaar te zetten, op een gestructureerde manier, zodat ik daar wat meer routine en ervaring in kan krijgen. Mijn leraar bood aan om een lezing voor hem te houden van 20 minuten. Ik vind dit wel een goede start, want het is al moeilijk genoeg omdat ik daar nog geen ervaring in heb. Stap voor stap zal ik ook hier goed in worden. Dat zijn de stappen die ik mezelf heb voorgenomen om nu eerst zo snel mogelijk te nemen. We zullen ook in de toekomst vaker lezingen moeten gaan houden voor de groep, het is een leerzaam punt om aan te werken.

Al met al heb ik een zeer goed gevoel over hetgeen ik bereikt heb tijdens deze retraite. Vooral gevoelsmatig heb ik grote stappen gezet. Ik voel me gelukkig met alles, de warmte voel ik nog steeds in mijn hart en ik ga daar nog lekker een paar daagjes van genieten in mijn vrije weekend. Alles waarvan ik het gevoel had dat het mogelijk was, is ook echt mogelijk. Ik wist het.
Ik loop verder op mijn pad, doe hetgeen waarvan ik het gevoel heb dat ik het kan, ook al komt het nu wellicht nog niet allemaal even goed uit de verf. Ik heb veel geleerd en ook veel gezien, zowel van mezelf als van anderen. Ik richt me op mezelf en loop gestadig verder, zodat er een dag komt, dat ik alle dagen in gelijkmoedigheid in het nu zal kunnen zijn en blijven, wat er ook gebeurt.

Al met al is het dus voor mij een erg leerzame 10 daagse geweest en ik ben goed bij mezelf gebleven vind ik en heb me niet grenzen over laten trekken die teveel van me zouden hebben gevraagd. Ik denk dat dat nog het belangrijkste is, openstaan voor anderen, maar wel je eigen gevoel / weg blijven volgen, wat anderen je ook proberen aan te praten. Het is een kwestie van objectief bekijken waar je wel of niet iets mee kunt en dat aanpakken waar je iets mee kunt. Of het nu een test is om te kijken hoe je reageert, of dat het een werkelijke situatie is. Loslaten en overgave aan je innerlijke verbinding en vertrouwen op wat je innerlijk je van daaruit aangeeft. Dat is de clue. Ik kan dat nog niet altijd, want ik ben nog lerende. Kun je dat altijd, dan ben je in je Boeddhanatuur en blijf je ten alle tijden in balans. Ondanks aardig wat zowel opbouwende als kritiek vanuit persoonlijke gevoelens die ik heb gekregen ben ik bij mezelf kunnen blijven en loop ik nog steeds mijn eigen weg en neem datgene mee in beschouwing waarvan ik weet dat het punten zijn voor me waar ik nu iets mee kan doen en die nuttig zijn en betrekking op mijn leren hebben.

Het voelt goed om weer thuis te zijn en met een voldaan en tevreden gevoel terug te kunnen kijken op de afgelopen 10 dagen.

Namastxe9,
Monique

Onlangs was er een Boeddhistische avond over geluk en gezondheid in het Tibetaans Boeddhisme. De Tibetaanse non Dr. Palmo Tsering kwam er een lezing houden en ik kon me helemaal vinden in haar woorden. De uitstraling van die non is prachtig. Wat een rust, kracht en warmte straalde die vrouw uit, dat was eigenlijk hetgene wat me het meest ontroerde.

Nadien hebben we nog met elkaar zitten praten en ze heeft me uitgenodigd om naar hun klooster in Leh te komen en het voelde alsof alles zo moest zijn en dat ik als het ware het gevoel heb naar huis te mogen komen. Ik heb al jaren lang het gevoel dat ik de Tibetaanse cultuur een keer zal gaan ervaren en dat is er al die tijd nog niet van gekomen en nu is Tibet niet meer wat het was. In de ladakh streek is de Tibetaanse cultuur nog zoals die ooit ook was in Tibet. Van Tibet zijn intussen de grenzen weer gesloten en nu krijg ik ineens de uitnodiging aangereikt om in Ladakh in het klooster de originele cultuur mee te kunnen ervaren.

Het is ook mijn wens om een keer gezamelijk met hun een zandmandala te maken, dat heb ik haar verteld en ze lachte en vertelde me dat dat kon. En mocht ik het voor elkaar krijgen om daar te kunnen komen, dan zal ik het echte Tibetaanse kloosterleven kunnen ervaren en met hun een zandmandala mogen maken. De vergankelijkheid die zo’n mandala symboliseert, al de tijd die er op een meditatieve manier in gestoken wordt om iets prachtigs te maken dat niet blijvend is. Lijkt me een erg mooie ervaring. Ik heb iets met mandala’s.

Steeds vaker krijg ik dingen op mijn pad die me in de richting van de Tibetaanse cultuur en kloosterleven wijzen en het trekt me steeds harder aan. Mijn gevoel zegt me dat ik alles op alles moet zetten om daar te komen. Ik heb het gevoel alsof ik dan thuis zal komen, echt een apart en krachtig gevoel. Misschien dat het echt zo zal voelen, misschien dat ik dat gevoel symbolisch moet zien, de toekomst zal het uitwijzen..

Intussen gaat hier het leven zijn gangetje en ziet het er niet naar uit dat het verwezenlijkt kan worden, maar het maakt me blij vanwege de toch wel vage en onzekere weg die ik de laatste tijd sinds een aantal jaren weer bewandel en mijn dromen zijn tot nu toe allemaal realiteit geworden. Toch wel apart. Vanuit een gevoel dat enorm warm van binnen voelt en wat ik niet helemaal kan verklaren, sla ik de richting in waar mijn gevoel me heen stuurt. Alles gebeurt gewoon op een wonderbaarlijke manier, dus het zal me niet verbazen dat ook die reis ineens werkelijkheid zou kunnen worden, terwijl ik er nu het geld niet voor heb en het niet waarschijnlijk lijkt dat ik daar in september zal zijn.
Ik heb geen idee en het ziet er ook niet naar uit dat het binnenkort zal gebeuren, maar toch zegt mijn gevoel van wel. Ik wacht gewoon af en doe wat ik voel, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Het laat me niet los, het gevoel is zo sterk dat ik daar zal zijn op mijn verjaardag, echt apart. Nou ja, who knows. Als het voor me bestemd is dan gebeurt het, daar ben ik van overtuigd. We zullen het vanzelf wel zien..